Język chiński to pojęcie względne, ponieważ nie jest to jeden język, ale grupa kilku, które mogą być dla siebie wzajemnie niezrozumiałe. Posługują się nimi mieszkańcy m.in.: Chin, Hongkongu, Tajwanu czy Singapuru. W samych Chinach istnieje kilkanaście dialektów, których użytkownicy rozrzuceni są po całym kraju. Za najbardziej powszechny wśród tej grupy uznawany jest chiński mandaryński. Jest głównym językiem urzędowym, którego używa się również w mediach i szkolnictwie w Chinach oraz na Tajwanie. Co więcej, to jeden z czterech oficjalnych języków w Singapurze.

Jednak to, że mandaryński jest używany w Chinach i na Tajwanie nie znaczy, że występuje w obu miejscach w tej samej formie. Różnice niekiedy są oczywiste, a czasami mniej zauważalne. Sprawdź, co cechuje chiński mandaryński i tajwański.

Pismo

Umiejętność posługiwania się językami chińskimi polega nie tylko na poprawnej wymowie i rozumieniu ze słuchu. Ważną częścią życia i kultury ludzi Han jest pismo, które występuje w dwóch odmianach: tradycyjnej i uproszczonej. Pomimo tego, że językiem urzędowym w Chinach i na Tajwanie jest język mandaryński, różnią się one od siebie. Największą i najbardziej zauważalną różnicą jest właśnie pismo. W Chinach używa się pisma uproszczonego, ale Tajwańczycy zostali przy piśmie tradycyjnym. Różnica pojawia się już przy samym zapisie wyrażenia „pismo chińskie”: znaki uproszczone 汉字 (hànzì), znaki tradycyjne 漢子 (hànzì). Jak można zauważyć, znaki tradycyjne są bardziej skomplikowane od uproszczonych, które tak naprawdę swój początek wzięły od tych pierwszych.

Chiński mandaryński i tajwański — wymowa

Chodzi tutaj głównie o tony i czytania wybranych znaków, które potrafią się różnić. Można by powiedzieć, że oprócz uproszczenia znaków, mieszkańcy Chin uprościli również mowę. Często zdarza się tak, że sylabę, którą Tajwańczyk wymówiłby z tonem, Chińczyk wypowie z tonem neutralnym. Na przykład w wyrazie „miejsce”: Chiny 地方 (dìfang), Tajwan 地方 (dìfāng). Drugi znak mieszkaniec Chin przeczyta bez tonu, a Tajwańczyk użyje pierwszego tonu. Może właśnie z powodu takich małych różnic Chińczycy uważają, że język chiński używany na Tajwanie jest bardziej melodyjny i czasem próbują go naśladować.

W kwestii czytań znaków nie ma wiele do tłumaczenia. Chodzi tutaj przede wszystkim o różnice w nazewnictwie. Na przykład wyraz „śmieci”: Chiny 垃圾 (lājī), Tajwan 垃圾 (lèsè). Są to te same znaki, ale czytane w inny sposób.

Wprowadzanie nowych wyrazów do języka

Co chwilę na rynek wprowadzane są nowości w różnych dziedzinach. Jak wygląda kwestia tłumaczenia nazw tych nowinek na język chiński? Jeśli chodzi o wprowadzanie nowych wyrazów do języka mandaryńskiego, zazwyczaj odbywa się to bez porozumienia między użytkownikami z Chin i Tajwanu. Przykładem takiej sytuacji jest wynalezienie roweru. Chińczycy mieszkający w Chinach przetłumaczyli rower jako: 自行车 (zìxíngchē). Z kolei według Tajwańczyków jest to: 腳踏車 (jǐaotàchē).

Mandaryński jest językiem urzędowym w Chinach i na Tajwanie, ale pomimo tej samej nazwy, można powiedzieć, że są to dwa odmienne języki. Z pewnością nauka pisma uproszczonego brzmi lepiej niż nauka tradycyjnych „krzaczków”. Jednak warto nadmienić, że gdy użytkownik pisma tradycyjnego zechce przeczytać tekst napisany pismem uproszczonym, nie zajmie mu wiele czasu przyzwyczajenie się do zastosowanych znaków. W drugą stronę sprawa wygląda dużo gorzej. Osoba pisząca pismem uproszczonym będzie miała wrażenie, jakby uczyła się pisma od nowa. Niemniej to właśnie pismo uproszczone jest bardziej powszechne. Dlatego stwierdzenie, która odmiana, język chiński mandaryński czy tajwański, jest „lepsza”, jest praktycznie niemożliwe.

Chcesz poznać więcej ciekawostek na temat języków azjatyckich, m.in. japońskiego czy wietnamskiego? Sprawdź media społecznościowe WordPassion: Facebooka, Instagrama, jesteśmy też na TikToku. Zachęcamy ponadto do odwiedzenia naszego sklepu Azjatyckie Języki.

Leave a comment